Μετά από ώριμη - τρομάρα μου - σκέψη κατέληξα ότι όπως και να χουν τα πράγματα είμαστε όλοι μόνοι. Δεν πα να είσαι με γονείς, με φίλους, με εκείνον, με εκείνη, στο βάθος μόνος είσαι. Εσύ κι ο εαυτός σου, και πολλές φορές σε προδίδει κι αυτός.
Δεν ξέρω γιατί καταλήγει πάντα εκεί το θέμα αλλά η εμπειρία μου αυτό μου χει διδάξει.Θυμάμαι κάποιον που μου λεγε ότι αγαπούσε τη μοναξιά του. Εγώ τη μισώ. Έχω κάθε μέρα επίγνωση του ότι δεν έχω κανέναν κι αυτό με πονάει.
Αλλά καμιά φορά είναι καλύτερη η μοναξιά από επιλογή, παρά όταν στην επιβάλλουν. Καλύτερο να το αποφασίσεις και να πεις στον εαυτό σου "Gilly από δω και στο εξής μην περιμένεις από κανέναν, ό,τι έχεις είμαι εγώ και πρέπει να μ'αγαπάς και να με προσέχεις", καλύτερο απ'το "θέλω να μείνω λίγο μόνος" που θα γυρίσει να σου πει κάποιος, καλύτερο απ'το "ίσως πρέπει να ξεκόψουμε" που θα πει κάποιος άλλος.
Καλύτερα να πάρεις τη γαμημένη απόφαση να μείνεις μόνη σου παρά να στην επιβάλλουν και μετά να ρχεσαι και να κλαψομουνιάζεις στα μπλογκ.
Αυτά.
Άντε μου στο διάολο τώρα.

Dear diary,

I just died a little more today...

Αναχρονισμένο μεν αλλά...

Δεν ξέρω γιατί αφήνω ακόμα κάποια πράγματα να με αγγίζουν.
Όταν κάποιοι (κάποιες για την ακρίβεια) έχουν τη νοοτροπία του παρτάκια, γιατί θα πρέπει να στεναχωρηθώ που πήραν πόδι απ'τη ζωή μου;
Ίσως στεναχωριέμαι για τα χρόνια φιλίας που δεν υπολόγισαν πριν πουν και κάνουν κάποια πράγματα.
Απ'την άλλη αν ήταν όντως φιλία, δεν θα τα έλεγαν/έκαναν.
Άρα τότε μάλλον στεναχωριέμαι για το χρόνο που χαράμισα επενδύοντας σ'αυτά τα άτομα.
Δεν το περίμεναν, δεν το περίμενα, αλλά η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις.
Αυτοί (αυτές για την ακρίβεια) θα έπρεπε να το περιμένουν, αλλά προφανώς θα περάσει καιρός για να καταλάβουν ότι κανέναν δεν πρέπει να έχεις πόρτα για το χειμώνα.
Θα το καταλάβουν όλοι και μετά δεν θα έχεις ούτε για την άνοιξη.
Cheers :)

Home is where your heart is

Νοιώθω λες κι έχω σκιστεί στα δυο. Ποτέ δε θα το πίστευα ότι πονάει τόσο πολύ μια απουσία 10 ημερών. Είμαι στο μέρος που μεγάλωσα και έζησα 21 χρόνια και μου φαίνεται τόσο ξένο. 

Happy forever alone day!

Σήμερα διαπίστωσα το εξής

Αυτό που πονάει πιο πολύ δεν είναι η πτώση,
είναι να ξέρεις ότι δεν θα είναι κανείς εκεί για να σε πιάσει.
Αυτάααα

Sorry, I'm busy...

Όχι άλλο χιόνι!

κατά το "όχι άλλο κάρβουνο".

Μη μου λογοκρίνετε τα όνειρα

Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω ακόμα τζάμπα και χωρίς φραγμούς.
Κι αν με δείτε καμιά φορά να κλαίω είναι γιατί έφτασαν τα όνειρα στη maximum capacity του [λιγοστού] μυαλού [που] μου [έχει απομείνει] και κάπως πρέπει να βγουν έξω.
Και το τονίζω, δεν κάνω σχέδια, κάνω όνειρα.
Το πιο πιθανό είναι να μη βγει κανένα αλλά εγώ κάνω όνειρα, γιατί [αν και επαναλαμβάνομαι] είναι το μόνο που μπορώ να κάνω πλέον.
Διακρίνεις μια νότα απογοήτευσης αναγνώστη;
Δεν είναι νότα, ολόκληρο τραγούδι είναι!

υγ. ο ορίτζιναλ τίτλος ήταν "Μη μου ΓΑΜΑΤΕ τα όνειρα"

Τάδε έφη

Ποτέ μην αφήνεις για αύριο αυτό που μπορείς να πιεις σήμερα.
Ματίνα

Αρμονία

Τι είναι πιο όμορφο;
Το αναμενόμενο ή το απρόβλεπτο;
Θ' ανέβαινες σ' ένα πλοίο αν δεν ήξερες που θα σε βγάλει; Κι αν δεν ήξερες καν αν θα φτάσει στον - άγνωστο σ' εσένα - προορισμό του δίχως να βυθιστεί;
Μετά αναρωτιέσαι ποια είναι η διαφορά του να βρεθείς στο βυθό της θάλασσας ή στο χείλος του γκρεμού...Αν ο προορισμός σου είναι προς τα πάνω δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά...

Βιαστικά βήματα, κοφτές ανάσες, φωνές και κουρασμένα μάτια...Όλα συνθέτουν μια εικόνα, μια εικόνα που δεν περιγράφεται με λέξεις αλλά με συναισθήματα...Αγωνία για τα βήματα, για τις ανάσες, θυμός για τις φωνές, αγάπη για τα μάτια...

Φτάνεις στο τέρμα και κουράζεσαι κι αφήνεις το βράχο να ξανακυλήσει, όπως ο Σίσυφος...αλλά δεν είναι ατέλειωτος ο δικός σου αγώνας, χωρίς αποτέλεσμα...

Το προβλέψιμο είναι ανιαρό, ο Σίσυφος μάλλον βαρέθηκε το πάνω κάτω παρά κουράστηκε...

Ασύμμετρες καταστάσεις, συναισθήματα...τα κάνω μπαλάκια, τα τυλίγω γύρω μου, παίρνω το ψαλίδι και κόβω τις άκρες...μήτε αναλογία μήτε αρμονία...ασύμμετρες σκέψεις...ένα κουβάρι όνειρα...

Το άγνωστο προκαλεί φόβο...

αλλά δεν ξέρω αν είναι προτιμότερο να πληγωθείς ή να απογοητευτείς, στην τελική γιατί να τεθεί αυτό το δίλημμα όταν μπορείς να αποφύγεις και τα δύο;

Στη μια τσέπη τα τσιγάρα και στην άλλη τα κλειδιά...και περιμένεις το λεωφορείο
Όλα όμορφα, όλα...

Όλα είναι στιγμές

Μερικές φορές με δυσκολεύουν τα λόγια

Όλα στο μυαλό είναι ρευστά

Συναισθήματα, αναμνήσεις, σκέψεις και τα τοιαύτα...

Στη ζωή όμως είναι αλλιώς, κάθε αίσθηση δουλεύει διπλά εκείνες τις στιγμές...

μπορείς να δεις στο σκοτάδι, ν'ακούσεις και τον χαμηλότερο ψίθυρο...

όλα χάνονται σ'ένα καλά οργανωμένο χάος από λέξεις, μυρωδιές κι ανθρώπινα μέλη.

Κι αυτό που μένει είναι πάνω απο σκέψη, πολύ πιο πάνω από απλή ανάμνηση, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός που μέσα από κείνες τις στιγμές πλάθεται σαν από τα χέρια του πιο ταλαντούχου καλλιτέχνη.

Είναι η ένωση αλλά το μόνο που έχει σημασία είσαι εσύ, γιατί εσύ είσαι και ο άλλος, είναι τόσο θαυμαστό στην απλότητά του αυτό το συνοθύλευμα αισθήσεων.

Νοιώθεις ότι ο χρόνος σταματάει μα - τι ειρωνεία - αυτός ο εγωιστής κατεργάρης τρέχει πιο γρήγορα.

Εκείνες τις στιγμές πονάς πιο πολύ...

Γιατί;

Γιατί για πρώτη φορά στη ζωή σου συνειδητοποιείς ότι ως τότε ήσουν μισός.

Όλα είναι τόσο εύκολα σαν σκέψεις, μετά το σώμα τα πιέζει να βγούν από μέσα σου, φούσκες λόγια σαν κακογραμμένο κόμικ και πράξεις ασχεδίαστες.

Κύκλοι, κύκλοι, αναμονές, αγωνίες.

Και το μόνο βέβαιο είναι ότι δε θα αδειάσουμε ποτέ, όσα και να δώσουμε.

Γιατί είμαστε φτιαγμένοι απ'το ίδιο υλικό.

Είμαστε φτιαγμένοι να γεμίζουμε με τις στιγμές.

Το σκοτάδι γίνεται φίλος μας, όχι γιατί μας κρύβει, αλλά γιατί μας γυμνώνει από κάθε τι που φοβόμαστε.

Όλα είναι στιγμές.

Just a little game :)

Using only song names from ONE ARTIST, cleverly answer these questions. Try not to repeat a song title. It's harder than you think.

Pick Your Artist: Iron Maiden

Are you male or female: Women In Uniform

Describe yourself: Wrathchild

How do you feel about yourself: I can't see my feelings

Describe where you currently live: 22 Acacia Avenue

If you could go anywhere, where would you go: Space Station No5

Your favorite form of transportation: Flight of Icarus

Your best friend is: Phantom of the opera

What's the weather like: Brighter than a thousand suns

Favorite time of day: Twilight Zone

If your life was a tv show, what would it be called: The Loneliness Of The Long Distance Runner

Feelings on high school: The educated fool

Feelings on college: Deja Vu

What is life to you: The thin line between love and hate

What is the best advice you have to give: Don't look to the eyes of a stranger!

If you could change your name, what would it be: Charlotte the harlot

Your favorite food is: Killers (xD)

What did you do last night?: Revelations

What're your plans for tomorrow?: Remember tomorrow

How you would like to die: Die with your boots on

Your present condition: Stranger in a strange land

Your thoughts on your love life: Infinite dreams

Your motto: Be quick or be dead

Λέξεις

Λέξεις, λέξεις...
Μια, δυο, τρεις χαρακιές...

Θα πεις υπάρχουν στιγμές που πρέπει να τις χρησιμοποιεί κανείς με σύνεση...Από τον λόγο στον τρόπο τα σύνορα είναι κάπως μπερδεμένα...

Τέσσερις, πέντε, έξι...

Να κρεμαστεί ή να μην κρεμαστεί; Αυτή ειναι η ερώτηση!

Οχτώ, δέκα, δώδεκα χαρακιές...

Αν είναι να τον κρεμάσουμε για να τον κλάψουμε μονάχα, καλύτερα να μην τον κρεμάσουμε καθόλου...

Δεκάξι, δεκαοχτώ, δεκαεννιά...

Περπατάμε στις μίτες...Είναι κανείς άρρωστος;

Είκοσι χαρακιές....

Για που τραβάει άραγε εκείνο το καράβι με τα εκατό κατάρτια;

Εικοσιμία χαρακιές...

Κλαίω στον ύπνο μου...
Το παθαίνω αυτό μερικές φορές...
Αν με ξανακούσεις άγγιξέ με απαλά, αυτό μόνο φτάνει...
Γιατί προσπαθώ να ξυπνήσω και δεν μπορώ...
Άγγιξέ με...
Τις περισσότερες φορές δεν ξέρω που είμαι, χάνομαι στο όνειρο...
άλλες νομίζω πως είμαι αλλού...
Νοιώθω πως πεθαίνω αν δεν ξυπνήσω αμέσως...
Μην τρομάζεις...άγγιξέ με...
Αυτό φτάνει...

Κλείνω τα μάτια, απλώνω τα χέρια και κάνω μερικά βήματα, αριστέρα, δεξιά...
Δε βλέπω τίποτα, μονάχα σκοτάδι...
Ακόμα μια προσπάθεια, σκοντάφτω, πέφτω χάμω μα δεν ανοίγω τα μάτια...
Ύστερα στάθηκα μπροστά σου...
Μα είναι αλήθεια...
Δεν με οδήγησε η τύχη ή οι καταστάσεις εδώ που βρίσκομαι...
Με οδήγησε η καρδιά μου...
Αυτό είναι όλο...

Η ζωή είναι ωραία φιλαράκο...

Δώστου κλώτσο να γυρίσει

για τον τροχό λέω που άμα γυρίσει θα αλλάξει η τύχη σου που λένε.

Δεν πιστεύω στις γιορτές

Γι'αυτό και χάθηκα. Για μένα οι γιορτές δε σημαίνουν διακοπές. Εγώ δεν κάνω πια διακοπές.
Έχω λέει υποχρεώσεις και στις υποχρεώσεις μου δεν χωράνε οι διακοπές.
 Δεν χωράνε καν μερικές αναρτήσεις σ'αυτό το ξεχασμένο - πια - ιστολόγιο.
Είναι πολλά που θέλω να σας πω μα δε χωράνε εδώ.
Δεν θα σας ευχηθώ καλή χρονιά, γιατί όπως δείχνουν τα πράγματα το ίδιο σκατά με την προηγούμενη θα είναι, ωστόσο για τα προσχήματα θα το προσθέσω στο τέλος, ούτε καλή τύχη θα ευχηθώ, παρά μόνο καλό κουράγιο για όσα είναι και για όσα έρχονται.
Ναι, και για τα προσχήματα, καλή χρονιά σε όλους :)

Εμείς οι ζωντανοί (reloaded)

Εμείς οι ζωντανοί, κάνουμε μακρινά ταξίδια.
Σε μακρινούς τόπους και χρόνους, με αποσκευές τα όνειρά μας και εισιτήριο τις ελπίδες μας.
Πολλές φορές, ταξιδεύουμε χωρίς να ξέρουμε τον προορισμό, το εισιτήριο είναι ανοιχτό και όπου μας βγάλει.
Μας αρέσουν τα νυχτερινά ταξίδια, είναι πιο ήρεμα, το μόνο που φαίνεται είναι τ'άστρα και οι γραμμές στο δρόμο ή οι άκριες των κυμάτων.
Τα ταξίδια μας έχουν μια γεύση αλμυρή, ή γλυκιά, ή και πικρή πολλές φορές.
 Ο προορισμός, δεν ξέρω, δεν έχω φτάσει ακόμα εκεί.
Εμείς οι ζωντανοί, κάνουμε μακρινά ταξίδια.
Είμαστε ζωντανοί, επειδή κάνουμε μακρινά ταξίδια.

Φιλοσοφίες

Ήρθε η ώρα να φιλοσοφήσω, λέμε τώρα...
Σκεφτόμουν τι είναι αυτό που βαθαίνει τις ανθρώπινες σχέσεις.
Γιατί είναι ώρες ώρες που λες "νοιώθω λες και είμαστε φίλοι/σε ξέρω από πάντα"  για ένα άτομο που πολύ πρόσφατα γνώρισες. Λογικά, δεν στέκει, αλλά, λογικά πάλι, στέκει, αν σκεφτούμε ότι ο άνθρωπος διαθέτει ένα πρωτόγονο ένστικτο που του επιτρέπει να διακρίνει αν ο εν λόγω πρόσφατος γνώριμος είναι φίλια ή εχθρικά προσκείμενος προς αυτόν.
Από 'κει και πέρα είναι όλα προστιθέμενα, ό,τι ζεις με τον άλλο, ακόμα και φαινομενικά ασήμαντες καταστάσεις και περιστατικά προστίθενται για να ατσαλώσουν τη νέα φιλία - ή μπορεί να είναι και παραπάνω από φιλία ανά περίπτωση.
Τα ανθρώπινα συναισθήματα λειτουργούν με περίεργο τρόπο. Τις περισσότερες φορές δεν ελέγχονται όσο κι αν θέλουμε να πείσουμε τον εαυτό μας για το αντίθετο.
Όσο κι αν τα παλεύουμε ή τα αρνούμαστε, αυτά είναι εκεί και αν τους δωθεί η ευκαιρία εξελίσσονται και ριζώνουν μέσα μας.
Μπορεί να μην το περιγράφω καλά και να ακούγεται άσχημο, αλλά είναι στην πραγματικότητα πολύ όμορφο και φυσικό.
Και μπορεί να είναι ακόμα τετριμμένο και χιλιοειπωμένο αλλά, τι πιο όμορφο απ'την αγάπη εκφρασμένη σε κάθε της μορφή;

Προκαλώ την τύχη μου.

Αυτό.

A bounch of 13s

Όχι δεν είμαι προληπτική, καθόλου, ΚΑΘΟΛΟΥ ΛΕΜΕ.
Καλά οκ άμα μου πέσει αλάτι κάτω παίρνω και ρίχνω λίγο πίσω απ'τον αριστερό μου ώμο, αλλά ως εκεί, υπεραγαπώ τις μαύρες γάτες και ΔΕΝ έχω δεκατριοφοβία.
Αλλά ρε γαμώτη μου τις τελευταίες μέρες μου πάνε στραβά ένα σωρό πράγματα και σήμερα έπεσα πάνω σε 4 13άρια που δεν είχα προσέξει τις προηγούμενες μέρες αλλά ήταν εκεί.
Τα ξεφορτώθηκα, γιατί καλός ο αγιασμός αλλά ας πάρουμε και καμιά γάτα.
Να είμαστε καλυμμένοι βρε  αδερφάκι μου!