Just a little game :)

Using only song names from ONE ARTIST, cleverly answer these questions. Try not to repeat a song title. It's harder than you think.

Pick Your Artist: Iron Maiden

Are you male or female: Women In Uniform

Describe yourself: Wrathchild

How do you feel about yourself: I can't see my feelings

Describe where you currently live: 22 Acacia Avenue

If you could go anywhere, where would you go: Space Station No5

Your favorite form of transportation: Flight of Icarus

Your best friend is: Phantom of the opera

What's the weather like: Brighter than a thousand suns

Favorite time of day: Twilight Zone

If your life was a tv show, what would it be called: The Loneliness Of The Long Distance Runner

Feelings on high school: The educated fool

Feelings on college: Deja Vu

What is life to you: The thin line between love and hate

What is the best advice you have to give: Don't look to the eyes of a stranger!

If you could change your name, what would it be: Charlotte the harlot

Your favorite food is: Killers (xD)

What did you do last night?: Revelations

What're your plans for tomorrow?: Remember tomorrow

How you would like to die: Die with your boots on

Your present condition: Stranger in a strange land

Your thoughts on your love life: Infinite dreams

Your motto: Be quick or be dead

Λέξεις

Λέξεις, λέξεις...
Μια, δυο, τρεις χαρακιές...

Θα πεις υπάρχουν στιγμές που πρέπει να τις χρησιμοποιεί κανείς με σύνεση...Από τον λόγο στον τρόπο τα σύνορα είναι κάπως μπερδεμένα...

Τέσσερις, πέντε, έξι...

Να κρεμαστεί ή να μην κρεμαστεί; Αυτή ειναι η ερώτηση!

Οχτώ, δέκα, δώδεκα χαρακιές...

Αν είναι να τον κρεμάσουμε για να τον κλάψουμε μονάχα, καλύτερα να μην τον κρεμάσουμε καθόλου...

Δεκάξι, δεκαοχτώ, δεκαεννιά...

Περπατάμε στις μίτες...Είναι κανείς άρρωστος;

Είκοσι χαρακιές....

Για που τραβάει άραγε εκείνο το καράβι με τα εκατό κατάρτια;

Εικοσιμία χαρακιές...

Κλαίω στον ύπνο μου...
Το παθαίνω αυτό μερικές φορές...
Αν με ξανακούσεις άγγιξέ με απαλά, αυτό μόνο φτάνει...
Γιατί προσπαθώ να ξυπνήσω και δεν μπορώ...
Άγγιξέ με...
Τις περισσότερες φορές δεν ξέρω που είμαι, χάνομαι στο όνειρο...
άλλες νομίζω πως είμαι αλλού...
Νοιώθω πως πεθαίνω αν δεν ξυπνήσω αμέσως...
Μην τρομάζεις...άγγιξέ με...
Αυτό φτάνει...

Κλείνω τα μάτια, απλώνω τα χέρια και κάνω μερικά βήματα, αριστέρα, δεξιά...
Δε βλέπω τίποτα, μονάχα σκοτάδι...
Ακόμα μια προσπάθεια, σκοντάφτω, πέφτω χάμω μα δεν ανοίγω τα μάτια...
Ύστερα στάθηκα μπροστά σου...
Μα είναι αλήθεια...
Δεν με οδήγησε η τύχη ή οι καταστάσεις εδώ που βρίσκομαι...
Με οδήγησε η καρδιά μου...
Αυτό είναι όλο...

Η ζωή είναι ωραία φιλαράκο...

Δώστου κλώτσο να γυρίσει

για τον τροχό λέω που άμα γυρίσει θα αλλάξει η τύχη σου που λένε.

Δεν πιστεύω στις γιορτές

Γι'αυτό και χάθηκα. Για μένα οι γιορτές δε σημαίνουν διακοπές. Εγώ δεν κάνω πια διακοπές.
Έχω λέει υποχρεώσεις και στις υποχρεώσεις μου δεν χωράνε οι διακοπές.
 Δεν χωράνε καν μερικές αναρτήσεις σ'αυτό το ξεχασμένο - πια - ιστολόγιο.
Είναι πολλά που θέλω να σας πω μα δε χωράνε εδώ.
Δεν θα σας ευχηθώ καλή χρονιά, γιατί όπως δείχνουν τα πράγματα το ίδιο σκατά με την προηγούμενη θα είναι, ωστόσο για τα προσχήματα θα το προσθέσω στο τέλος, ούτε καλή τύχη θα ευχηθώ, παρά μόνο καλό κουράγιο για όσα είναι και για όσα έρχονται.
Ναι, και για τα προσχήματα, καλή χρονιά σε όλους :)

Εμείς οι ζωντανοί (reloaded)

Εμείς οι ζωντανοί, κάνουμε μακρινά ταξίδια.
Σε μακρινούς τόπους και χρόνους, με αποσκευές τα όνειρά μας και εισιτήριο τις ελπίδες μας.
Πολλές φορές, ταξιδεύουμε χωρίς να ξέρουμε τον προορισμό, το εισιτήριο είναι ανοιχτό και όπου μας βγάλει.
Μας αρέσουν τα νυχτερινά ταξίδια, είναι πιο ήρεμα, το μόνο που φαίνεται είναι τ'άστρα και οι γραμμές στο δρόμο ή οι άκριες των κυμάτων.
Τα ταξίδια μας έχουν μια γεύση αλμυρή, ή γλυκιά, ή και πικρή πολλές φορές.
 Ο προορισμός, δεν ξέρω, δεν έχω φτάσει ακόμα εκεί.
Εμείς οι ζωντανοί, κάνουμε μακρινά ταξίδια.
Είμαστε ζωντανοί, επειδή κάνουμε μακρινά ταξίδια.

Φιλοσοφίες

Ήρθε η ώρα να φιλοσοφήσω, λέμε τώρα...
Σκεφτόμουν τι είναι αυτό που βαθαίνει τις ανθρώπινες σχέσεις.
Γιατί είναι ώρες ώρες που λες "νοιώθω λες και είμαστε φίλοι/σε ξέρω από πάντα"  για ένα άτομο που πολύ πρόσφατα γνώρισες. Λογικά, δεν στέκει, αλλά, λογικά πάλι, στέκει, αν σκεφτούμε ότι ο άνθρωπος διαθέτει ένα πρωτόγονο ένστικτο που του επιτρέπει να διακρίνει αν ο εν λόγω πρόσφατος γνώριμος είναι φίλια ή εχθρικά προσκείμενος προς αυτόν.
Από 'κει και πέρα είναι όλα προστιθέμενα, ό,τι ζεις με τον άλλο, ακόμα και φαινομενικά ασήμαντες καταστάσεις και περιστατικά προστίθενται για να ατσαλώσουν τη νέα φιλία - ή μπορεί να είναι και παραπάνω από φιλία ανά περίπτωση.
Τα ανθρώπινα συναισθήματα λειτουργούν με περίεργο τρόπο. Τις περισσότερες φορές δεν ελέγχονται όσο κι αν θέλουμε να πείσουμε τον εαυτό μας για το αντίθετο.
Όσο κι αν τα παλεύουμε ή τα αρνούμαστε, αυτά είναι εκεί και αν τους δωθεί η ευκαιρία εξελίσσονται και ριζώνουν μέσα μας.
Μπορεί να μην το περιγράφω καλά και να ακούγεται άσχημο, αλλά είναι στην πραγματικότητα πολύ όμορφο και φυσικό.
Και μπορεί να είναι ακόμα τετριμμένο και χιλιοειπωμένο αλλά, τι πιο όμορφο απ'την αγάπη εκφρασμένη σε κάθε της μορφή;

Προκαλώ την τύχη μου.

Αυτό.