Σήμερα διαπίστωσα το εξής

Αυτό που πονάει πιο πολύ δεν είναι η πτώση,
είναι να ξέρεις ότι δεν θα είναι κανείς εκεί για να σε πιάσει.
Αυτάααα

Sorry, I'm busy...

Όχι άλλο χιόνι!

κατά το "όχι άλλο κάρβουνο".

Μη μου λογοκρίνετε τα όνειρα

Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω ακόμα τζάμπα και χωρίς φραγμούς.
Κι αν με δείτε καμιά φορά να κλαίω είναι γιατί έφτασαν τα όνειρα στη maximum capacity του [λιγοστού] μυαλού [που] μου [έχει απομείνει] και κάπως πρέπει να βγουν έξω.
Και το τονίζω, δεν κάνω σχέδια, κάνω όνειρα.
Το πιο πιθανό είναι να μη βγει κανένα αλλά εγώ κάνω όνειρα, γιατί [αν και επαναλαμβάνομαι] είναι το μόνο που μπορώ να κάνω πλέον.
Διακρίνεις μια νότα απογοήτευσης αναγνώστη;
Δεν είναι νότα, ολόκληρο τραγούδι είναι!

υγ. ο ορίτζιναλ τίτλος ήταν "Μη μου ΓΑΜΑΤΕ τα όνειρα"

Τάδε έφη

Ποτέ μην αφήνεις για αύριο αυτό που μπορείς να πιεις σήμερα.
Ματίνα

Αρμονία

Τι είναι πιο όμορφο;
Το αναμενόμενο ή το απρόβλεπτο;
Θ' ανέβαινες σ' ένα πλοίο αν δεν ήξερες που θα σε βγάλει; Κι αν δεν ήξερες καν αν θα φτάσει στον - άγνωστο σ' εσένα - προορισμό του δίχως να βυθιστεί;
Μετά αναρωτιέσαι ποια είναι η διαφορά του να βρεθείς στο βυθό της θάλασσας ή στο χείλος του γκρεμού...Αν ο προορισμός σου είναι προς τα πάνω δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά...

Βιαστικά βήματα, κοφτές ανάσες, φωνές και κουρασμένα μάτια...Όλα συνθέτουν μια εικόνα, μια εικόνα που δεν περιγράφεται με λέξεις αλλά με συναισθήματα...Αγωνία για τα βήματα, για τις ανάσες, θυμός για τις φωνές, αγάπη για τα μάτια...

Φτάνεις στο τέρμα και κουράζεσαι κι αφήνεις το βράχο να ξανακυλήσει, όπως ο Σίσυφος...αλλά δεν είναι ατέλειωτος ο δικός σου αγώνας, χωρίς αποτέλεσμα...

Το προβλέψιμο είναι ανιαρό, ο Σίσυφος μάλλον βαρέθηκε το πάνω κάτω παρά κουράστηκε...

Ασύμμετρες καταστάσεις, συναισθήματα...τα κάνω μπαλάκια, τα τυλίγω γύρω μου, παίρνω το ψαλίδι και κόβω τις άκρες...μήτε αναλογία μήτε αρμονία...ασύμμετρες σκέψεις...ένα κουβάρι όνειρα...

Το άγνωστο προκαλεί φόβο...

αλλά δεν ξέρω αν είναι προτιμότερο να πληγωθείς ή να απογοητευτείς, στην τελική γιατί να τεθεί αυτό το δίλημμα όταν μπορείς να αποφύγεις και τα δύο;

Στη μια τσέπη τα τσιγάρα και στην άλλη τα κλειδιά...και περιμένεις το λεωφορείο
Όλα όμορφα, όλα...

Όλα είναι στιγμές

Μερικές φορές με δυσκολεύουν τα λόγια

Όλα στο μυαλό είναι ρευστά

Συναισθήματα, αναμνήσεις, σκέψεις και τα τοιαύτα...

Στη ζωή όμως είναι αλλιώς, κάθε αίσθηση δουλεύει διπλά εκείνες τις στιγμές...

μπορείς να δεις στο σκοτάδι, ν'ακούσεις και τον χαμηλότερο ψίθυρο...

όλα χάνονται σ'ένα καλά οργανωμένο χάος από λέξεις, μυρωδιές κι ανθρώπινα μέλη.

Κι αυτό που μένει είναι πάνω απο σκέψη, πολύ πιο πάνω από απλή ανάμνηση, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός που μέσα από κείνες τις στιγμές πλάθεται σαν από τα χέρια του πιο ταλαντούχου καλλιτέχνη.

Είναι η ένωση αλλά το μόνο που έχει σημασία είσαι εσύ, γιατί εσύ είσαι και ο άλλος, είναι τόσο θαυμαστό στην απλότητά του αυτό το συνοθύλευμα αισθήσεων.

Νοιώθεις ότι ο χρόνος σταματάει μα - τι ειρωνεία - αυτός ο εγωιστής κατεργάρης τρέχει πιο γρήγορα.

Εκείνες τις στιγμές πονάς πιο πολύ...

Γιατί;

Γιατί για πρώτη φορά στη ζωή σου συνειδητοποιείς ότι ως τότε ήσουν μισός.

Όλα είναι τόσο εύκολα σαν σκέψεις, μετά το σώμα τα πιέζει να βγούν από μέσα σου, φούσκες λόγια σαν κακογραμμένο κόμικ και πράξεις ασχεδίαστες.

Κύκλοι, κύκλοι, αναμονές, αγωνίες.

Και το μόνο βέβαιο είναι ότι δε θα αδειάσουμε ποτέ, όσα και να δώσουμε.

Γιατί είμαστε φτιαγμένοι απ'το ίδιο υλικό.

Είμαστε φτιαγμένοι να γεμίζουμε με τις στιγμές.

Το σκοτάδι γίνεται φίλος μας, όχι γιατί μας κρύβει, αλλά γιατί μας γυμνώνει από κάθε τι που φοβόμαστε.

Όλα είναι στιγμές.