Dear diary,

I just died a little more today...

Αναχρονισμένο μεν αλλά...

Δεν ξέρω γιατί αφήνω ακόμα κάποια πράγματα να με αγγίζουν.
Όταν κάποιοι (κάποιες για την ακρίβεια) έχουν τη νοοτροπία του παρτάκια, γιατί θα πρέπει να στεναχωρηθώ που πήραν πόδι απ'τη ζωή μου;
Ίσως στεναχωριέμαι για τα χρόνια φιλίας που δεν υπολόγισαν πριν πουν και κάνουν κάποια πράγματα.
Απ'την άλλη αν ήταν όντως φιλία, δεν θα τα έλεγαν/έκαναν.
Άρα τότε μάλλον στεναχωριέμαι για το χρόνο που χαράμισα επενδύοντας σ'αυτά τα άτομα.
Δεν το περίμεναν, δεν το περίμενα, αλλά η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις.
Αυτοί (αυτές για την ακρίβεια) θα έπρεπε να το περιμένουν, αλλά προφανώς θα περάσει καιρός για να καταλάβουν ότι κανέναν δεν πρέπει να έχεις πόρτα για το χειμώνα.
Θα το καταλάβουν όλοι και μετά δεν θα έχεις ούτε για την άνοιξη.
Cheers :)

Home is where your heart is

Νοιώθω λες κι έχω σκιστεί στα δυο. Ποτέ δε θα το πίστευα ότι πονάει τόσο πολύ μια απουσία 10 ημερών. Είμαι στο μέρος που μεγάλωσα και έζησα 21 χρόνια και μου φαίνεται τόσο ξένο. 

Happy forever alone day!

Σήμερα διαπίστωσα το εξής

Αυτό που πονάει πιο πολύ δεν είναι η πτώση,
είναι να ξέρεις ότι δεν θα είναι κανείς εκεί για να σε πιάσει.
Αυτάααα

Sorry, I'm busy...

Όχι άλλο χιόνι!

κατά το "όχι άλλο κάρβουνο".